అక్కచెల్లెళ్లు – కౌముది – గులాబీల తోట నవల- 2014

ద్వైతాద్వైతం

* * *

నీరాకనంటే ఎన్నాళ్ళు ఉంటావులే అన్న నిర్లిప్తత!
నువ్వొస్తున్నావన్న కబురుతో పాటు వెళ్లిపోతావన్న దిగులు! నిజం చెప్పనా………..
ఎప్పుడో, బహుశా ఏ జన్మలోదో అనిపించే జ్ఞాపకం!

ధనుర్మాసపు చిరుచలిలో…………..
వరండా అంచునో, డాబా పిట్టగోడ మీద నీలాకాశం క్రిందో కూర్చుని
వాకిలి ముందు క్రితం రాత్రి వేసిన ముగ్గుల్ని, గొబ్బెమ్మల సిగలో తురిమిన బంతి పువ్వుల్ని
చూస్తూ కబురులాడే తీరిక లేదంటావ్!
ఎందుకో అలలు అలలుగా నవ్వులు పూచే ఆ పసితనాలు ఏమయ్యాయో!?
ఒక ఇంటి కప్పుక్రింద కలిసి గడిపిన నిన్నమొన్నలన్నీ ఏమయ్యాయో!?
జ్ఞాపకాల మూటలై, చెలిమి ఊటలై,
మదినిండా నిక్షేపాలై మాత్రం ఉన్నాయిలే!
అవి నేను మొయ్యలేని బరువులై వేధిస్తుంటే,
నీ మరో ఆగమనానికై ఇప్పటి నుంచీ
ఎదుర్కోలు సన్నాహాలు చేసుకోనా??

* * *

View original post

మిగిలిపోయిన పావురం – కినిగె Apr, 2015

ద్వైతాద్వైతం

* * *

20200318_16112720200318_16114120200318_16121220200318_16122320200318_16123820200318_16125420200318_16130920200318_161334

పూర్తిగా తెలవారేందుకు ఇంకా సమయమున్నట్లే ఉంది. చుట్టూ ప్రకృతి చిరుచీకటి ముసుగులో నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆనందరావు తన యాత్ర మొదలు పెట్టేడు. నడుస్తున్నాడు. ఎదురుగా కొన్ని వందల మెట్లు. ఉత్సాహంగా అడుగులు వేస్తున్నాడు. ఇంతేనా, ఈ కాసిని మెట్లేనా అనిపిస్తూంటే నడుస్తూనే ఉన్నాడు. తానింత సులభంగా, సునాయసంగా ఇన్నేసి మెట్లు ఎక్కగలడని తనకే తెలియదు అనుకున్నాడాయన.

ఏకాగ్రతతో నడుస్తున్నవాడు ఉన్నట్టుండి చంటిపిల్లల కేరింతలతో

* * *

View original post

నిర్మోహం – వాకిలి Apr, 2016

ద్వైతాద్వైతం

* * *

జీవితాన్నినిష్కామంగా, నిర్లిప్తంగా గడిపేస్తున్నానని, గడిపెయ్యాలని అనుకుంటానా..
అవును, రోజూ అనుకుంటూనే ఉంటాను
ఏ సంతోషపు శిఖరాలూ అధిరోహించలేను, ఏ దుఃఖపు గుహలూ దర్శించలేను
నాకొద్దీ మాయామోహపు బంధనాలు

అందుకే ఒక నిమిత్తమాత్రురాలిగా, ఒక ప్రేక్షకురాలిగా మారిపోతూ ఉంటాను
రాత్రి వరండాలో పుస్తకంతో కూర్చుంటానా
నా దృష్టిని మళ్ళించే ప్రయత్నం చేస్తూ చందమామ నవ్వుతాడు
పైగా అడుగుతాడు కదా
నన్ను చూసి కూడా అలా నిర్మోహంగా జీవితాన్ని ఎలా చూడగలవు అంటూ
నన్ను కాదని తప్పించుకుని లోపలికి వస్తానా
వాకిటి గదిలో కొలువైన ఆ జీవం లేని కబుర్ల పెట్టె నేనున్నాను అంటూ నన్ను పలకరించబోయింది
ఎక్కడెక్కడివో ఎవరెవరివో అసహనాల్ని, ఆనందాల్ని నాలోకి ప్రసారం చేసే ప్రయత్నం చెయ్యబోతుంది
సరేలే
నాపేరే నిర్లిప్త అని చెప్పి
ఏమి ఎరగనట్లే దుప్పటి కప్పుకుని నిద్ర పోయే ప్రయత్నం చేస్తాను
ఎప్పటివో దృశ్యాల
ఎన్ని దశాబ్దాల నాటివి
క్లాసులో అల్లరికి ఝాన్సి టిచర్ ఆప్యాయంగా కోప్పడినట్లో
మంచి మార్కులకి మెచ్చుకున్నట్లో ఏవో జ్ఞాపకాలు
ఒక్క సెలవూ పెట్టాలనిపించని తియ్యని ఆ స్కూలు రోజులు
ఇంటి నుండి స్కూలుకి, స్కూలు నుండి ఇంటికి చేరవేసే రిక్షావెంకన్న
చిన్నప్పుడు తను ఇస్కూలుకి వెళ్లనేలేదని చెప్పేవాడు,
అయినా చిత్రంగా పదహారో ఎక్కం అడిగినా కూడా చెప్పేసే వాడు
ఎప్పుడో తాటిపళ్లు, ముంజెలు అమ్మేవాడుట, అలా అమ్ముతూ లెక్కలు, ఎక్కాలు నేర్చేసుకున్నాడట
భలే కదా, మేరీ టీచర్ అలా…

View original post 216 more words

అందాల కాశ్మీరం

శాంతి నిండి, నవ్వుముఖాలు పూసే అందాల కాశ్మీరం గురించి కలలు కనే భారతీయులు దానిని కళ్లముందుకు సాక్షాత్కరించుకుందుకు ఇంకెన్నాళ్లు వేచి ఉండాలో!

ద్వైతాద్వైతం

* * *

ఈ ఆదివారం హిందూ లో ‘ఆషిష్ కౌల్’ రాసిన ‘ది స్టోన్ పెల్టర్స్’ అనే వ్యాసం చదువుతుంటే ఎన్ని ఆలోచనలో! కాశ్మీరు గురించి ఇక్కడ దక్షిణాదిన ఉన్న మనకి ఏమి తెలుస్తుంది? నిజమే. ఈ వ్యాసంలో కొన్ని వాక్యాలు మనసుని గాయపరుస్తున్నాయి. అనంతనాగ్ ప్రాంతాన్ని ఇస్లామాబాద్ గా అక్కడి విధ్వంసకారులు పిలుస్తుండటం, స్కూళ్లు, కాలేజీలు లేకుండా చదువులు ప్రస్తావనే లేని ఎదుగుతున్న పిల్లలు, వాళ్లు ప్రతిరోజూ తెలవారుతూనే ఇంటినుండి బయటకొచ్చి రోడ్లమీద రాళ్లు విసరటాన్ని విధిగా ఆచరించవలసిన చర్యగా అక్కడ సాయుధులైన ప్రభుత్వ వ్యతిరేకవాదుల కనుసన్నల్లో భయం భయంగా బ్రతకటం……….రాత్రి నిద్రకి మళ్లుతూ, రేపు తెల్లవారకూడదని, అమాయకులకు చీకటిలోనే శాంతి, క్షేమం ఉన్నాయని అక్కడివారు నిత్యమూ కోరుకోవటం, అవన్నీ ఈ వ్యాసకర్తకి చెప్పుకోవటం………

ఏమి జరుగుతోంది? ఎవరి స్వార్థం ఈ అమాయకుల జీవితాల్ని చిన్నాభిన్నం చేస్తోంది? వాళ్లదైన జీవితాన్ని జీవించనీయకుండా వారి హక్కుల్ని లాక్కునే అధికారం ఎవరిది? కాశ్మీరీ పండిట్లు తమ ఇళ్లు, వాకిళ్లు వదులుకుని దేశం నలుమూలలా తమవి కాని ప్రాంతాల్లో అపరిచితుల్లా, అక్కడి స్థానికుల అనుమాన దృక్కుల మధ్య అపరాధుల్లా నిరంతరం జీవిక కోసం వెతుకులాడుతూ, పేదరికం, అభద్రతల మధ్య జీవనాన్ని కొనసాగిస్తూ ……………..ఏమిటిదంతా?

50 సంవత్సరాలు పైబడిన ఒక ముస్లిమ్ సోదరుడు తన చిన్నతనపు రోజులు తలుచుకుంటూ హిందువులతో కలిసి ఈద్, దీపావళి పండుగలను ఒకేలాటి ఉత్సాహంతో చేసుకోవటం, ఒకే పళ్లెంలో కలిసి తినటం…

View original post 434 more words

రండి, కుటుంబ గౌరవాలు కాపాడుకుందాం! – చైతన్య మానవి, ఐద్వా – Nov, 2017

తోటి మనిషిని మనిషిగా ప్రేమించి, గౌరవించే సమాజంకోసం ఎదురుచూస్తూ…

ద్వైతాద్వైతం

                       * * *                        

కుటుంబం అంటేనే ఒక ‘గౌరవవాచకం’ అయిపోయిందిప్పుడు !

జీవించేందుకున్న పరిస్థితులన్నీ కుటుంబాల విచ్ఛిన్నతకి పనిచేస్తుంటే,

కుటుంబం ‘గౌరవవాచకం’ కాక ఇంకేమవుతుంది?

అంతేకాదు, కుటుంబానికి తనదైన ‘స్వంత గౌరవం’ అనే అదనపు హోదా కూడా తోడైందిప్పుడు !

ఈ గౌరవాలూ, హోదాలు గురించి ఇంకా చెబుతాను,

చెప్పేముందు ఒక్క క్షణం,

మీకు మైత్రి తెలుసా ?

పది పన్నెండేళ్ల క్రితం పూలపూల గౌనుతో, రెండు జడలుతో ఒక చురుకైన అమ్మాయి

సైకిలు తొక్కటం నేర్చుకుంటూ మా వీధంతా తెగ హడావుడి చేసేది,

సైకిలుకి అడ్డం వచ్చిన వాళ్లని ‘దూరం జరగండి’ అంటూ కేకలు పెట్టేది,

సైకిల్ని బ్యాలన్స్ చేసే ప్రయత్నంలో బెల్ మాట మర్చేపోయేది!

పెద్దపిల్లల ఆటల్లో చేర్చుకోని పసివాళ్లందర్నీ ఆరిందాలా పోగేసేది,

అందరి హోంవర్కుల్ని తొందరగా తెమిల్చి ఆటలకి లాక్కెళ్ళేది,

పెద్దయ్యాక ‘మదర్ థెరీసా’ అవుతాననేది !

ఆ అమ్మాయి మైత్రి!

వీధిలో పిల్లలందరికీ ఆదర్శం మా మైత్రి!

ఇప్పుడు చదువు పూర్తిచేసుకుని పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తోంది!

మీకు బాచి తెలుసా,

మా వీధిలో నిత్యం మైత్రితో తగువులు పెట్టుకునే బాచి!

క్రికెట్ ఆటలో మునిగి తేలుతూ, ఎవరికేం సాయం కావాలన్నా పరుగెత్తుకొచ్చే బాచి!

క్రికెట్…

View original post 219 more words